Alle nieuwsberichten, Verslagen

Schilderen met je kleinkind: een verslag

Verslag van een enthousiaste opa-schilder, Han Peusken, 8 maart 2020

Een groot schilderij in ruim twee uur

Een groot, mooi schilderij in ruim twee uur  maken, dat lukt bijna niet, zou je zeggen.  Of je moet een soort sneltekenaar zijn.  Onder leiding van Fré Ham lukt dat prima. Na twee en een half uur was er op zondagmiddag 8 maart een hele dierentuin bij elkaar geschilderd in het atelier van Perspectief.  Door een paar grote stappen te nemen, kwamen de zondagsschilders  tot fraaie resultaten.

De eerste stap  – en dat is ook meteen de belangrijkste- is dat elk schilderij twee makers had: een oma of opa met een kleinkind.  Zij werkten  intensief samen  en omdat het om grote bladen schilderkarton ging, zaten of stonden ze elkaar niet in de weg.  Het gekke is dat er veel overlegd werd zonder te praten.  Ja, alle koppels zijn  familie van elkaar en zullen elkaar gemakkelijk aanvoelen.  Jong en oud lieten hun kwasten spreken. Beeldtaal dus.

De tweede stap is de voorbereiding.  Alles stond klaar en de instructie was kort en krachtig. Met wat voorbeelden erbij en wat tips over het gebruik van sjabloontjes en rollertjes kon iedereen al snel aan de slag. De eigen verf en kwasten staan uitgestald en dan kijkt junior met senior naar het grote lege vlak van het eigen schilderkarton.

De fase van de angst voor het lege blad slaat iedereen over door het hele oppervlak meteen met mooie vlekken in te kleuren.  Dan zie je meteen de eerste verschillen al ontstaan. Waar het ene duo kiest voor kakelbont, houdt een ander tweetal  het duidelijk rustiger.

Stap vier is de komst van het dier. Enkele koppels laten zich een beetje leiden door de toevallige vormen van de gekleurde vlekken.  Wie dat wel echt helemaal zou doen, maakt het echte fantasiedier dat in de uitnodiging voor deze workshop genoemd werd.  Het gekke is, dat de dieren herkenbaar geschilderd werden als giraffe, kat, haai of tijger en alleen in hun kleuren en detaillering fantasiedieren werden.   Kleindochter of kleinzoon trok , samen met opa of oma, de hoofdlijnen van zo’n dier dwars door de gekleurde vlekken heen.  Gelukkig reageerde  begeleider Fré Ham  heel ruimhartig op deze aanpak en misschien was het ook wel haar bedoeling om de schilders niet keurig de randen van de vlekken aan te laten houden bij deze stap vier,  het ontstaan van het dier.

Nee, die toevallige vormen van de gekleurde vlekken bleken niet heilig, want  het advies luidde om alles buiten om de dieren heen, egaal over te schilderen. Op die manier kwamen de beestjes extra goed tot hun recht. Het was wel een vrijblijvend advies. Zo was er een tijger die lekker kon blijven wegduiken in zijn gevlekte omgeving.   Een paar giraffes kregen zelfs nog als een extraatje een bloemtapijt aan hun hoeven. Zulke extra’s konden dankzij de sjabloontjes snel aangebracht worden.   En als een schildertweetal  er de voorkeur aan gaf een bonte verzameling van diersoorten op één blad te plaatsen, kon dat ook een mooi resultaat opleveren . Na deze laatste schilderfase werd het tijd voor het slot.

Het opruimen en de presentatie van alle werkstukken met een korte nabespreking daarbij, moesten binnen de geplande twee en een half uur vallen en dat lukte. Ook hierbij was de beeld-taal  belangrijker dan het praten.  Een schilderij met bijvoorbeeld een grote, griezelige spin spreekt al voldoende voor zich.  Applaus is ook een vorm van taal en op die manier bedankten jong plus oud Fré Ham voor de inspirerende middag.  Om in de stijl van de fantasiedieren te blijven boden de jonge kunstschilders  Annemarijn en Meinou haar tot slot een paashaas van chocola aan.